Kumbara

Biraz tozlu raflarda bıraktım gençliğimi

Gözlerim sığmıyor artık eski fotoğraflara

Sanki bir İstanbul akşamı gibi yorgun ruhum

Küsüp barışmaktan yorulmuşum aynalarla

Sessizce demlenmişim, dökülmüşüm yollara

Ne hüzünler biriktirdim şu küçücük kalbimde

Sanki bin yılın yorgunluğu var her bir zerremde

Eskidi sevdalar, silindi hatıralar birer birer

Ben yine aynı köşe başında, aynı bekleyişte

Kader mi bu, yoksa kendi oyunum mu bilmem

Mutfak masasında yarım kalmış bir çay gibi

Soğumuş hayallerim, buğusu çoktan gitmiş

Kırık dökük cümleler kuruyorum geceye

Sanki her veda bende bir parça daha eksiltmiş

Yine de sığınmışım o en bildik heceye

Ne hüzünler biriktirdim şu küçücük kalbimde

Sanki bin yılın yorgunluğu var her bir zerremde

Eskidi sevdalar, silindi hatıralar birer birer

Ben yine aynı köşe başında, aynı bekleyişte

Kader mi bu, yoksa kendi oyunum mu bilmem

Ne hüzünler biriktirdim şu küçücük kalbimde

Sanki bin yılın yorgunluğu var her bir zerremde

Eskidi sevdalar, silindi hatıralar birer birer

Ben yine aynı köşe başında, aynı bekleyişte

Kader mi bu, yoksa kendi oyunum mu bilmem