Kiedyś...

Kiedyś przyjdzie pewien dzień

Pójdę boso- boso przez sen

Nie będzie budził mnie już w nocy

Nie sprawi że będę znowu się bała

Zamknę zmęczone od dawna oczy

Będę w mym śnie tańczyła i śpiewała

I świat będzie bardziej bardziej spokojny

Ucichną krzyki ustaną wszystkie wojny

Ból w sercach wyleczy ta cisza w nocy

A ja...ja będę sobie swobodnie boso

Boso po świecie swobodnie będę kroczyć

Kiedyś przyjdzie pewna chwila

Nie będzie ona jak dawniejsze zawiła

Znów zechcę bagaż swój spakować

Boso przed siebie gdzieś powędrować

I może tak idąc po mojej drodze

Z samą sobą w końcu się pogodzę

Nie będę już planów swoich zmieniać

Zacznę je od nowa od nowa spełniać

I już nie cofnę się przed myślami

Staną się moją mapą i moimi krokami

Kiedyś gdy poczuję znowu zwątpienie

Wzejdzie słońce zaświeci mi promieniem

Nie będę mieć już żadnych wątpliwości

Wiatr rozwieje wszystkie moje niepewności

Bo gdy bóg drzwi zamyka to otwiera okno

I gdy łzy przestają płynąć serce też nie chce moknąć

A ja..ja już nie KIEDYŚ lecz - TU i TERAZ

Będę chciała Ponownie nieba dotknąć

Będę będę chciała

Swojego nieba nieba swojego dotknąć

Kiedyś przyjdzie noc księżycem rozgrzana

W poświecie mglistej Tak jasnej tak czystej

Płomieniem gwiazd gwiazd płomieniem obsypana

Magiczna sama w sobie w nostalgię ubrana

Będę boso tak stała nad jeziorem do rana

Podziwiając płomień księżyca mojego

A gdy ze wschodem obudzi się spokojny świt

Poczekam do wieczora na blask ponowny jego

I cisza nie będzie już stałą ciszą

Z mgłą schowa się głęboko w lesie

Tylko ptaki mnie i ją usłyszą

Gdy Spotkam po drodze mglistą panią jesień

Kiedyś przyjdzie ten dzień jeden dzień

Pójdę boso tak boso przez świat

Nie zatrzyma mnie żaden mój zły sen

Ani inny obcy na mej drodze szlak

Wiatr popychał mnie będzie do przodu

Bym ponownie do niepewności nie wróciła

Będę szła tak boso boso w półmroku

Gwiazda będzie mi ciągle w drodze świeciła

Szlaku mego końca nie będzie widać

Krajobrazów nie zdąże wcale pożegnać

Będą w moim zachwycie wciąż się pławić

Może zechcą do wieczora na mnie poczekać

Kiedyś obudzę się o poranku

Spokojnie usiądę z kawą na ganku

Spojrzę przed siebie na wschód słońca mego

Nie ujrzę już łez ni wszelkiego złego

I bólu nie będzie co trawi ten świat

Nastanie cisza ten spokój ten ład

I tylko wiejący wiatr i ptaki tak wiosną

Nieść będą nieść wieść komuś radosną

Wieść tą radosną nadzieję dającą

Wieść smutne serca na zawsze kojącą

A ja będę sobie pić kawę moją

A myśli z rozkoszą znów gdzieś pogonią

Lecz nie za chaosem nie za bólem jego

Nie za tym co prowadzi człowieka do złego

Lecz będą gonić tak lekko o poranku

Wśród kwiecistych rabat na moim ganku

Kiedyś gdy poczuję znowu zwątpienie

Wzejdzie słońce zaświeci mi promieniem

Nie będę mieć już żadnych wątpliwości

Wiatr rozwieje wszystkie moje niepewności

Bo gdy bóg drzwi zamyka to otwiera okno

I gdy łzy przestają płynąć serce też nie chce moknąć

Nie nie nie nie chce już moknąć

Nanananananananananaeeeeeeeeenanananananana łzy przestaną płynąć serce nie będzie moknąć nie nie