Woensdag

Woensdag, drie uur dertien — “ben je daar?”

De kamer ademt stilte, mijn kussen ruikt naar jij,

je schaduw op de muur doet net alsof je blijft.

Mijn scherm is blauw, twee blauwe vinkjes niet,

ik typ een bericht, maar niet verzonden — ik schiet.

De klok slaat drie, m’n hart slaat hard,

ik hou me vast aan niets en aan te veel te laat.

Ik zei dat ik het snapte,

maar dat was ik niet.

Ik wilde nog één teken,

één laatste lied—

Het brak op woensdag, jij zei: “het is voorbij,”

sindsdien slaap ik niet meer, jij woont in mij.

Ik stuurde hoop de nacht in, kreeg stilte terug,

en stiekem weet ik: wat ik mis komt niet meer terug.

Woensdag-nacht, woensdag-nacht —

ik fluister jou, de stad blijft wacht.

Woensdag-nacht, woensdag-nacht —

ik laat je los en hou je zacht.

Je lachte klein toen je wegging, je ogen bleven hier,

m’n jas hangt nog te drogen met jouw laatste geur van vier.

De straat is nat van lichten, mijn stap valt uit de maat,

ik tel de uren achteruit, maar tijd staat niet paraat.

Ik wilde alles zeggen, maar woorden waren leeg,

ik zei “het komt wel goed,” en wist al dat ik zweeg.

Ik zet de wereld op zacht,

doe m’n adem aan.

Als hoop alleen nog fluistert,

wie ben ik om te staan—

Het brak op woensdag, jij zei: “het is voorbij,”

sindsdien slaap ik niet meer, jij woont in mij.

Ik stuurde hoop de nacht in, kreeg stilte terug,

en stiekem weet ik: wat ik mis komt niet meer terug.

Licht is alleen maar licht door wat er donker is,

wij waren waar totdat het wordt gemis.

Als liefde blijft wanneer het breekt en bijt,

waarom voelt loslaten dan zo eigenlijk als spijt?

Het brak op woensdag, jij zei: “het is voorbij,”

sindsdien slaap ik niet meer, maar ik laat je vrij.

Ik stuur nog één keer hoop — geen antwoord meer,

stiekem weet ik: wij twee zijn gisteren en weleer.

Woensdag-nacht, ik leg je neer;

ik laat je gaan en draag je meer.