Sonsuz hiçlik

Kum saati dolarken sessizce izledim her bir zerreyi

Anladım sonunda şu koca dünyadaki boş döngüyü

Göz kamaştıran renkler meğer sadece birer perdeymiş

Yıllardır peşinden koştuğum her şey sadece bir gölgeymiş

​Varlığın ortasında koca bir hiçlik uzanır öylece

Her şey başladığı yere döner sonunda kendince

Tutunacak bir dal ararken boşluğun tam kalbindeyim

Ne bir isim ne bir iz artık sessizliğin sesindeyim

​Güneşin altında ter döken binlerce yıllık bu hırs

Sönüp giden yıldızlar gibi her şey sonunda bir toz

Anlam yüklediğim kavgalar uçup gitti birer birer

Geride kalan sadece uçsuz bucaksız birer hiçlikler

​Varlığın ortasında koca bir hiçlik uzanır öylece

Her şey başladığı yere döner sonunda kendince

Tutunacak bir dal ararken boşluğun tam kalbindeyim

Ne bir isim ne bir iz artık sessizliğin sesindeyim