KÜL

Bu şehir ateşe çoktan teslim oldu,

Her çığlık gökyüzüne kara bir iz doldu.

Bir hayvan düşer, kanı taşlara siner,

Bir kadın susar, gözündeki ışık biter.

Bir çocuk uyur… sonsuzluğa geçer,

Biz hâlâ “insanız” deriz, ne büyük rezil hüner.

Her gün biraz daha kül oluyor içimiz,

Çığlıklar büyüyor, küçülüyor insanlığımız.

Bir can daha gider, kimse dönmez geriye,

Biz sustukça suçlu,

Bu dünya ölü bir peri masalında.

Karanlık bizim elimizden besleniyor,

Merhamet bir mezar taşı gibi çöküyor.

Kül olduk, duymuyor kimse kanadı kırılanı—

Bir kadın, bir çocuk, bir can… yırtıldı zamanı.