[Instrumental Intro: Slow and lonely acoustic guitar picking with soft piano notes] [Verse 1] บรรยากาศเดิมเดิม ที่เคยดูสดใส ทำไมวันนี้มองไปทางไหนก็ดูเงียบงัน เสียงหัวเราะของใครต่อใคร เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงกัน ในวันที่คนรักกัน... เขาบอกรักผ่านดอกไม้ [Pre-Chorus] มองดูเงาตัวเองในกระจก... ก็พบแต่ความว่างเปล่า ความทรงจำเก่าเก่า ยิ่งตอกย้ำให้ใจสลาย กุหลาบสีแดงเหล่านั้น ยิ่งดูยิ่งทำร้ายใจ เพราะรู้ดีว่าสุดท้าย... ไม่มีใครส่งมันให้เรา [Chorus] วาเลนไทน์... วันที่ความเสียใจมันขยาย ต้องทนเหงา เปล่าเปลี่ยวและเดียวดาย กุหลาบกี่ช่อที่วางขาย... ก็ได้แค่ใช้มองดูด้วยน้ำตา ไร้จุดหมาย ไร้ทิศทางจะเดินไป เพราะคนข้างกาย... เขาไม่ได้เดินกลับมา [Verse 2] พยายามจะเดินหนีไป ให้พ้นจากความรู้สึกนี้ แต่ทุกนาทีที่ผ่านไป มันช่างยาวนานเหลือเกิน ถนนสายเดิมที่เคยเดินคู่... วันนี้กลับดูขัดเขิน ก้าวเท้าไปแบบสะเปะสะปะ บนทางที่ไม่มีเธอ [Bridge] ถ้าความรักมันดีจริง... ทำไมทิ้งฉันไว้ลำพัง? ในโลกที่กำลังเป็นสีชมพู แต่ฉันกลับอยู่อย่างสิ้นหวัง กอดตัวเองในความมืดมิด... รอให้วันนี้ผ่านพ้นไปซักที [Solo: Deeply melancholic Piano melody interlaced with lonely Acoustic Guitar strings] [Final Chorus] วาเลนไทน์... วันที่ลมหายใจมันเหนื่อยล้า ยิ่งทนเหงา ยิ่งเห็นภาพจำที่คอยตามฆ่า... ให้ตายทั้งเป็น กุหลาบที่วางขาย... ยิ่งย้ำว่าฉันไม่เคยถูกมองเห็น เป็นแค่ส่วนเกินที่เยือกเย็น... ในวันที่ใครเขารักกัน ไร้จุดหมาย... เพราะทิศทางเดียวที่อยากจะไป คือทางที่ฉันได้มีเธอไว้... ไม่ใช่ต้องมาเดียวดายแบบนี้ เกลียดความรัก... ที่มันไม่เคยจะพอดี เหลือเพียงคนคน นี้... ที่ตายไปพร้อมความทรงจำที่ยังรักเธอ [Outro] สุดท้ายก็แค่อีกวันที่ต้องทน... ท่ามกลางผู้คน... ที่มีความสุขมากมาย ส่วนฉันคนนี้... ยังคงหลงทางอยู่ข้างใน ในวันวาเลนไทน์... ที่ไม่มีเธอ... อีกแล้ว [End: Piano fades out slowly to silence]

วาเลนไทน์วันแห่งความเศร้า