Don’t let me fall!

When I look in the mirror, I don’t recognize my face,

Every crack is a memory I can’t erase.

Cisza krzyczy głośniej niż mój strach,

W mojej głowie płonie tysiąc zdań!

Czy to jeszcze ja… czy już tylko cień?

Powiedz mi, kim mam stać się dziś?!

Patrzę w lustro — obcy wzrok,

Każda blizna zna mój los.

Serce bije, ale chłód

Zamraża każdy dawny cud.

Uczyłem się jak tracić sen,

Jak milczeć, gdy zabraknie tchu.

Jeśli jeszcze słyszysz mnie,

Wyciągnij dłoń — nie pozwól zniknąć tu!

Bo kiedy gasną wszystkie światła dnia,

Zostaje prawda naga — tylko ja…

Rozdarty między mrokiem a nadzieją,

Wciąż walczę, choć już ledwo stoję!

Więc wołam w ten pokręcony, martwy świat!!!

Czy ktoś jeszcze słyszy mój głos, mój ślad?!

Nie odwracaj się — ja wciąż tu jestem!!!

Choć krwawię od wspomnień!!!

Jeśli mam zniknąć — zapamiętaj mnie,

Nie jako strach, lecz jako sen!

Choć zapłonął mrok i zabrał wszystko mi…

Zostań tu — i uwierz mi!!!

Nie pozwól spaść!

Nie pozwól zgasnąć!

Choć cień mnie dusi — chcę jeszcze trwać!

Don’t let me fall!

Don’t let me fade away!

Though the shadow’s choking me — I still want to stay!

Noc spływa wolno po mych dłoniach,

Każdy krok to nowy błąd.

Uczyłem się jak żyć w ruinach,

Gdy nadzieja była mgłą.

Twoje imię niesie echo,

Choć milczeniem rani mnie.

Jeśli jeszcze tli się światło —

Pozwól mi odnaleźć sens!

Między niebem a dnem

Wybieram ból — by żyć!

Jeśli to kara — przyjmę ją,

Byle nie zgubić resztek snów!!!

Nie jestem bestią — jeszcze nie!!!

To strach nauczył mnie jak gryźć!!!

Jeśli zostało coś z tamtych dni…

To dla ciebie wciąż tu tkwię!!!

Więc stoję tu — już nie uciekam!!!

Choć świat się trzęsie — ja oddycham!!!

Nie szukaj mnie wśród martwych słów!!!

Ja żyję — mimo burz i snów!!!

I zapamiętaj — jeśli zgasnę znów…

Niech moje imię brzmi jak cud!!!

Choć tylko cień dawnego mnie…

To w nim — wciąż bije serce me!!!

Więc jeśli kiedyś zapytasz: „kim byłeś?”

Powiedz…

Że walczyłem.

Że bałem się.

Że kochałem…

I że nie zapomniałem.