Kaybolanlar ve kalanlar

Bir tren kalktı o siyah beyaz gardan

Haber gelmedi ne yoldan ne yardan

Ceketim inceydi, mevsim ise hep ayaz

Gönlümde bitmezdi o hırçın, o deli yaz

Yollar uzadıkça ben kendimden eksildim

Meğer en çok o halimi, o deli halimi sevmişim.

​[2. Bölüm]

Gözlerimdeki o ateşi kim söndürdü?

Dünya hangi ara böyle tersine döndü?

Sokak lambaları altında sabahladığım o gece

Şimdi dudaklarımda sızlayan yarım bir hece

Elimi uzatsam tutacakmışım gibi yakın

Ama aramızda koca bir ömür, fırtına ve akın.

​[Nakarat]

Özledim... O aynadaki yabancıyı özledim

Yorulmak bilmeyen o dik yokuşları gözledim

Hangi kuytu köşede bıraktım o kavgayı?

Hangi rüzgar savurdu o yıkılmaz sarayı?

Dön gel desem, yollar çoktan kapanmış

Gençliğim meğer bir kuşmuş, dalına konmadan uçmuş.

​[Köprü]

Ah, o bitmez sanılan uzun yollar!

Şimdi boşlukta sallanan yorgun kollar...

Bir kere daha solusam o sabahın tozunu

Kader kapatsın artık bu hayatın kozunu!

​[Bitiş]

Giden gitti...

Kalan sadece bir sızı.

Özledim...

Güneşi avucunda tutan o pervasız kızı