Huśtawka dusz

Na placu zabaw kołysze się pusta huśtawka

Choć w ciszy, szumu wiatru wcale nie słychać

Świerszcze zamarły na swoich łapkach

Przestały śpiewać, przestały oddychać

Czy ktoś ją rozbujał? Czy była to dusza?

Czy tak po prostu sama mknie do góry

Tak jakby miała żywe pióra i skrzydła

Szybując wysoko ponad nieba chmury

Szybując ponad nieba nieba chmury

​A może to pamięć o śmiechu radosnym

Co echem w łańcuchach stalowych uwięzła

Choć plac opuszczony i wiatr taki mroźny

Ta chwila w bezruchu magicznie potężna

Bo życie to często ten ruch wahadłowy

Między tym co było a tym co nastanie

Huśtawka się kręci choć nikt nie gotowy

By przyznać że cisza to też jest czekanie

​Lecz niech huśtawka tak w górę i w dół

Tak między niebem a ziemią frunie

Niech niesie sny, w ciszy tej ciszy znów

Huśtawka dusz w rytmie serca wciąż sunie

To czego dziś brak wiatr w niebie zapisze

Będzie w pamięci pisarzem tych obrazów

Zamieni w spokój pustą huśtawkę i ciszę

Pośród mglistego jesiennego krajobrazu

W tej niemej ramie jest miejsce dla echa

I pióro ptaka piszące wspomnienia

Tak będzie dalej na kogoś czekać

By usiadł na huśtawce poczuł echa westchnienia

To ​Czekanie na dłoń co rytm jej nada

Na ciężar istnienia co ziemi dotyka

Lecz teraz gdy noc swe baśnie układa

Huśtawka jest wolna jak wiatru muzyka

I może kiedyś ktoś ją zatrzyma

Przechodząc usiądzie odetchnąć na niej

I może to będzie pewna mroźna zima

A może letni słoneczny ciepły poranek

​I będzie chciał poczekać w tej ciszy

Tak się huśtając wysoko do chmur

Życie również poczeka wiatr go usłyszy

I w niebie wysoko ptaków dzikich sznur

Bo po co pędzić gdy czas upływa

Gdy czyjeś słowa nikną wraz z nim

Gdy ktoś tak nagle już się nie odzywa

Gdy go zabrały jesienne gęste mgły

Zabrały jesienne mgły gęste jesienne mgły

Gęste jesienne gęste mgły jesienne mgły

​Lecz niech huśtawka tak w górę i w dół

Tak między niebem a ziemią frunie

Niech niesie sny, w ciszy tej ciszy znów

Huśtawka dusz w rytmie serca wciąż sunie

To czego dziś brak wiatr w niebie zapisze

Będzie w pamięci pisarzem tych obrazów

Zamieni w spokój pustą huśtawkę i ciszę

Pośród mglistego jesiennego krajobrazu

W tej niemej ramie jest miejsce dla echa

I pióro ptaka piszące wspomnienia

Tak będzie dalej na kogoś czekać

By usiadł na huśtawce poczuł echa westchnienia te echa westchnienia

​a może będzie pusta się dalej bujać

Wspomnienia tylko na niej zostaną

Będą tak siedzieć i się nie ruszać

Czekając na chwilę im niepoznaną

Bo może kiedyś człowiek jakiś właśnie

Zostawił na niej część swojego istnienia

By wracać do nich, zanim nie zaśnie

By mu pomogły spełnić marzenia

Pomogły mu pomogły spełnić marzenia

I to czego dziś brak wiatr w chmurach zostawi

Echem i pędem poniesie do gór

By mógł ktoś ponownie na huśtawce się bawić

Gdzieś poszybować wysoko do chmur

I niech huśtawka tak w górę i w dół

Tak między niebem a ziemią frunie

Niech niesie sny, w ciszy tej ciszy znów

Huśtawka dusz w rytmie serca wciąż sunie

W rytmie serca, serca rytmie tak wciąż sunie

Wciąż sunie w rytmie serca sunie