MUŞTU

Katıksız aş

Yavan ekmek

Nasırlı el

Nemli gözlerle

Gökyüzüne

Beyaz güvercinlerin muştusu

Kanat çırparken mavi gökyüzüne

Gecenin on ikisi

Ayaklarının ucuna bas

Yavaşça süzül

At üstünde ne varsa

Bakma sağa sola

İçinde bir sükun

Dingin ağır ağır bir huzur

Açıldı pencere

Belki daha soğuk

Titremez beden

Alışmış bir sükun

Kolları kavuşmuş

İzler durur

Duymaz hiç bir ses

İşlemez soğuk

Dememiş namerde

Halden bilmeze

Matrabaza

Öyle bir sonsuz Umman

Vermiş

Taşa toprağa ovaya dağlara

Hep o uzun sonsuz yollara

Yalın ayak sırtı çıplak

Elleri cebinde

Beyaz güvercinlerin muştusu

Kanat çırparken mavi gökyüzüne

Dememiş namerde

Halden bilmeze

Matrabaza

Öyle bir sonsuz Umman