Boş eller

Sokakta bir ses duyuyorum, "anne" diyor biri

Bin kişi dönüp bakıyor, bir ben bakamıyorum

Bir kız eğilip öpüyor o yaşlı eli

Ben kendi avucumda bir boşluk tutuyorum.

Onların baharı var, benim mevsimim dondu

Kuşlar benim pencereme değil, toprağa kondu.

Öylece bakıyorum, çünkü benimki yok artık

Dokunmak istesem ellerim buz, kalbim darmadağınık

Onlar sarılırken sanki dünya duruyor

Benim içimde bir yer her seferinde yeniden ölüyor.

Gözlerimle imzalıyorum başkasının sevincini

Kimse bilmiyor içimdeki o devasa hıçkırığı.

Eskiden "belki" derdim, bir gün aşarım bu duvarı

Şimdi o duvar mezar taşı oldu, kapattı yolları.

Bir kez olsun tam sarılabilseydim, bırakmadan

Kokunu çekseydim içime, zaman dolmadan...

Şimdi başkasında görünce o şefkatli kareyi

İçimden bir parça kopuyor, izliyorum her şeyi.

Siz sarılın, siz öpün, doymayın sakın

Benim annem çok uzakta, ama acısı çok yakın.

Ben sadece bakarım, sessizce dururum böyle

Gömülmüş bir kucaklaşmanın yasını tutarım içimde.