De Honderdste Code

(Couplet 1)

De muren in de kamer beginnen zachtjes te vervagen

Ik stel mezelf de vragen die ik al jaren met me meedraag

En plotseling is daar die vorm, een helix van kristal en licht

Geen kille biologie, maar een levend, stralend aangezicht

Dubbele spiralen die door de diepe tijd heen kolken en draaien

Zaden van oude wijsheid die we in de kosmos blijven zaaien

Ik raak het aan met mijn geest en voel de trilling in mijn eigen hand

Als een lang vergeten taal uit een ver en mysterieus moederland.

​(Pre-Chorus)

Het is geen droom, het is de bron die hier voor me openbreekt

De taal die zonder woorden met mijn diepste wezen spreekt.

​(Refrein)

Het is de blauwdruk, de gouden stroom in de diepe kern

Verbonden met het kleinste, verbonden met de verste ster

Van de allereerste cel tot de allerlaatste ademteug

Een eindeloze spiegel, een tijdloze geheugensteun

We zijn de strengen, we zijn het licht, we zijn het hele veld

Het verhaal dat in ons DNA aan de kosmos wordt verteld.

​(Couplet 2)

Op een eiland in de verte wast een aap zijn vrucht in de vloed

Een simpel gebaar, maar het stroomt direct door het bloed

Mijlenver verderop, over de oceaan en het brandende zand

Begint de rest hetzelfde, zonder een helpende hand

Het is de kritieke massa, de vonk die overslaat in de lucht

Geen fysiek contact nodig, alleen informatie in een zucht

Als de honderdste de grens verlegt, gaat de hele wereld mee

Eén enkele druppel verandert de koers van de hele zee.

​(Couplet 3)

En toen sprak ik woorden uit, zonder dat ik wist waarom of hoe

Ik keek naar de horizon en ik gaf aan die vreemde ingeving toe

Een flits van de toekomst, de tijd draaide zich plotseling om

Ik zag het al gebeuren, de uitkomst, ik was niet langer stom

Een blauwdruk in de leegte, als een scherpe spiegel in het glas

Ik vertelde wat er zou komen, lang voordat het er werkelijk was

Geen logica, geen bewijs, alleen een weten zonder enige grond

De waarheid lag daar al klaar, nog voor ik mijn lippen verbond.

​(Bridge – Opbouwend naar climax)

Je hoeft het niet te zien om te weten dat het er altijd is

Geen afstand, geen tijd, geen enkele vorm van gemis

Wat ik voorspelde in die roes, werd de werkelijkheid in het licht

De onzichtbare lijnen kregen eindelijk een gezicht

Honderd apen, één gedachte, één gigantisch plan

Vertel me nu oprecht, waar begint de wereld en waar houd ik op dan?

​

​(Refrein)

Het is de blauwdruk, de gouden stroom in de diepe kern

Verbonden met het kleinste, verbonden met de verste ster

Van de allereerste cel tot de allerlaatste ademteug

Een eindeloze spiegel, een tijdloze geheugensteun.

​(Outro)

De helix draait maar door...

De eilanden zijn één...

Ik wist het al... ik wist het toen al...

Niemand is alleen.

(De honderdste aap... de cirkel is rond...)

Hillywood Records