Yokluğun

Mutfakta iki kişilik o eski masa duruyor

İçtiğim her yudum çay, gelip kalbime vuruyor.

Gözüm dalıp gidiyor bazen, kapı çalar sanıyorum

Adını her andığımda, için için yanıyorum.

Penceremin önünde soldu ektiğin çiçekler

Sanki onlar da biliyor, dönmeyecek o günler.

Bir sesin vardı hani, dünyayı susturan cinsten

Şimdi o sesten eser yok, koptuk en ince yerinden.

Özlemek ne zormuş meğer, her gün biraz daha solmak

Zamanı geriye sarıp, yine seninle olmak.

Gözlerimi kapatsam da karşımda hep senin yüzün

Ne yana dönsem keder, ne yana baksam hep hüzün.

Gelsen de dursa bu sızı, dolsa artık boşluğun

Benim en ağır yükümmüş, senin bu yokluğun.

Yastığının kenarı hâlâ biraz çökük duruyor

Her sabah yokluğun gelip, suratıma vuruyor.

Hangi yola sapsam sonu, yine sana çıkıyor

Bu amansız bekleyiş, inan beni yıkıyor.

Eski bir hırkan kalmış, kapının arkasında

Sıkışıp kaldım sanki, bu aşkın enkazında.

Gel desen gelirim inan, mesafelere inat

Sen yoksan bu dünyada, sanki durmuş tüm hayat.

Özlemek ne zormuş meğer, her gün biraz daha solmak

Zamanı geriye sarıp, yine seninle olmak.

Gözlerimi kapatsam da karşımda hep senin yüzün

Ne yana dönsem keder, ne yana baksam hep hüzün.

Gelsen de dursa bu sızı, dolsa artık boşluğun

Benim en ağır yükümmüş, senin bu yokluğun.

Özlemek ne zormuş meğer, her gün biraz daha solmak

Zamanı geriye sarıp, yine seninle olmak.

Gözlerimi kapatsam da karşımda hep senin yüzün

Ne yana dönsem keder, ne yana baksam hep hüzün.

Gelsen de dursa bu sızı, dolsa artık boşluğun

Benim en ağır yükümmüş, senin bu yokluğun.