Ongezegd

Het is ochtend, ik word wakker met m'n scherm,

Koude chocolademelk, ik voel me nog niet sterk,

Ik typ wat ik voel en dan wis ik het weer,

Alsof één klein woord veel te groot is, veel te zwaar voor mij.

Jouw naam blijft hangen in een half gemaakte zin,

Die stil in mijn hoofd zit, een geheim diep vanbinnen,

Elke richting naar sturen voelt meteen weer te dichtbij,

Dus ik laat "verzend" maar gaan, houd het veilig bij mij.

Als je ooit mijn berichten ziet, stuk voor stuk,

Loop je dan weg, of zeg je: “kom maar op”?

Ik blijf ongezegd, ik druk niet op verzend,

Jouw naam in mijn woorden, die ik wegveeg, zo gewend,

Al mijn gevoelens staan in de rij voor jou,

Elk klein bericht in mijn hoofd wil maar één kant: naar jou.

Ik blijf ongezegd, terwijl de tijd maar doorgaat,

Schrijf de honderdste versie van hetzelfde oude praat,

Maar misschien klik ik ooit echt en komt het aan bij jou,

Zegt de hoop dan zacht: “Dit bericht is echt voor jou”?

Altijd ongezegd, oh-oh, altijd ongezegd,

Nooit naar jou, oh-oh, nooit echt verstuurd.

Late avond, buiten regent het heel zacht,

Mijn oortjes staan te hard, jij bent wakker in mijn nacht,

De hond bij de deur met de riem al in zijn bek,

Tikt zijn pootjes op de vloer, tikt de seconden weg.

We lopen door de straat, het is donker en koud,

Langs ramen vol licht, vol gezinnen, vol geluid,

Ik oefen wat ik zeggen wil als jij opeens daar staat,

Maar mijn woorden worden damp als jij echt naast me staat.

Als jij even kon begrijpen wat er is achter mijn blik,

Trok het je dan naar me toe of rende je weg van schrik?

Ik blijf ongezegd, ik druk niet op verzend,

Jouw naam tussen mijn woorden, die ik wegveeg, zo gewend.

Al mijn gevoelens staan in de rij voor jou,

Elk klein bericht in mijn hoofd schiet zijn pijlen naar jou.

Ik blijf ongezegd, terwijl de tijd maar doorgaat,

Elke nieuwe zin is weer dzelfde oude praat,

Maar misschien klik ik ooit echt en komt het aan bij jou,

Zegt mijn lichte scherm dan zacht: “Dit bericht is echt voor jou”?

Misschien is het leven niet zo netjes en gepland,

Niet elke zin hoeft perfect te zijn, recht en bekend,

Misschien wacht ik al te lang op één magische zin,

Terwijl jij al die tijd gewoon naast me liep, mijn wereld in.

Dus ik dim mijn scherm, laat de edits rustig gaan,

Haal één diepe adem onder deze grote open maan,

Typ één korte zin die eindelijk durft te beginnen:

“Ik ben al lang zo bang, maar nu laat ik je binnen.”

Ik ben klaar met ongezegd, vannacht druk ik op verzend,

Laat de waarheid maar terechtkomen, al verandert het wat ik ken,

Al mijn gevoelens springen los uit de rij,

Geen “wat als” meer, alleen nog: “ik wil jou, wil jij mij?”

Ik ben klaar met ongezegd, en als alles dan misgaat,

Heeft dit kleine bericht tenminste zijn eigen lied gemaakt,

En als het signaal echt doorkomt en bij je landt,

Schrijf je dan misschien:

“Ik vind je ook leuk… pak gerust mijn hand.”