İçsel yalnızlık

Cebimde birikmiş birkaç yabancı kelime

Herkes konuşuyor, sesler değmiyor tenime

Kalabalık caddeler, vitrinlerde donuk yüzler

Adımlarım ritimsiz, içimde bir yerlerde güz var

Bir tiyatro sahnesi, dekorlar her gün aynı

Gülümsemek bir görev, her maske biraz yaygın.

Dünya koca bir oda, ben köşesinde bir gölge

Herkes bir yere ait, ben hep sınırda, hep bölge

İçsel bir yalnızlık bu, kimsenin duymadığı bir frekans

Hayat akıp giderken, ben durup bekliyorum bir şans

Yalnızız aslında, kalplerin en derin kuyusunda

Birer yıldız gibiyiz, sonsuzluğun uykusunda.

Zaman bir nehir diyorlar, neden ben hep kıyısındayım?

Kavgam kendimle benim, fırtınanın tam ortasındayım

Eski bir kitabın arası, unutulmuş bir kurutulmuş çiçek

Yaşamak dediğin nedir? Bir rüya mı yoksa gerçek?

Gürültü arttıkça ruhumdaki sessizlik derinleşiyor

İnsan insana dokunurken, ruhlar neden hep çölleşiyor?

Kök salmak istedim, toprak sığ geldi ruhuma

Kanat çırpmak istedim, gökyüzü ağır geldi omuzlarıma

Ne buralıyım tam, ne de uzak bir diyardan

Sadece geçiyorum, sessizce bu rüzgardan.

Dünya koca bir oda, ben köşesinde bir gölge

Herkes bir yere ait, ben hep sınırda, hep bölge

İçsel bir yalnızlık bu, kimsenin duymadığı bir frekans

Hayat akıp giderken, ben durup bekliyorum bir şans.

Yalnızlık... Korkulacak bir canavar değil

Yalnızlık... Kendine açılan en geniş sahil

Dünya dönüyor, ben içimde yürüyorum

Gözlerimi kapatıp, kendimi görüyorum...