Vlinder

In een hoek van de oude stad

ligt een café dat niemand kent

daar zat zij aan een tafeltje

met een glas rode wijn in haar hand

Ze dronk en ze lachte te luid

ze was mooier dan ooit tevoren

maar haar ogen waren zo leeg

als een huis waar niemand meer woont

Verdronken vlinder

in een glas rode wijn

je vleugels gebroken

je kleuren verdwenen

verdronken vlinder

je danst niet meer

je danst niet meer

Ik wilde haar roepen, haar naam

maar de woorden bleven in mijn keel

ik stond daar als een vreemde

in de schaduw van wat eens was

Ze stond op en liep naar de deur

zonder omkijken, zonder groet

en ik bleef achter met een glas

waar een vlinder in dreef

Verdronken vlinder

in een glas rode wijn

je vleugels gebroken

je kleuren verdwenen

verdronken vlinder

je bent niet meer

je bent niet meer